Szukaj w serwisie:

Odpowiedzialność pracownika za odzież i obuwie robocze

2011-08-24 | odzież robocza | ubranie
intermentoring, praca, zespół, ludzie, praktyka

Na podstawie art. 2377 § 1 kodeksu pracy, pracodawca jest zobowiązany do nieodpłatnego dostarczenia pracownikowi odzieży i obuwia roboczego, spełniających wymagania określone w Polskich Normach, w dwóch przypadkach:

1). jeżeli odzież własna pracownika może ulec zniszczeniu lub znacznemu zabrudzeniu,

2). ze względu na wymagania technologiczne, sanitarne lub bezpieczeństwa i higieny pracy.

Na zasadach określonych w art. 2377 § 2-4 kodeksu pracy, pracodawca może się zwolnić z przedmiotowego obowiązku dopuszczając możliwość używania przez pracowników ich własnej odzieży i obuwia roboczego, w ramach określonych stanowisk pracy, w zamian za odpowiedni ekwiwalent pieniężny.

Do pracodawcy należy ustalenie terminu końca używalności odzieży i obuwia roboczego, z uwzględnieniem specyfiki warunków pracy występujących w danym zakładzie pracy. Stosownych ustaleń w tym zakresie pracodawca dokonuje po uprzedniej konsultacji z pracownikami lub ich przedstawicielami (art. 23711a kodeksu pracy).

Zasady wyposażania pracowników w odzież i obuwie robocze, ich rodzaje oraz przewidywane okresy ich użytkowania powinny zostać określone w regulaminie pracy (art. 1041 § 1 pkt 1 kodeksu). Natomiast pracodawcy niezobowiązani do ustalania regulaminów pracy (zatrudniający poniżej 20 pracowników) tego typu ustalenia powinni zawrzeć w innym akcie wewnątrzzakładowym.

Na pracodawcy ciąży obowiązek zapewnienia, by dostarczane pracownikowi odzież i obuwie robocze posiadały właściwości ochronne i użytkowe w sposób nieprzerwany. Dlatego też przewidywane okresy ich użytkowania nie mogą przekraczać momentu, w którym odzież i obuwie robocze właściwości te utracą.

W tym miejscu należy zaznaczyć, że omawiany faktyczny czasokres użytkowania nie powinien być limitowany okresami używalności, lecz momentem utraty właściwości ochronnych. Zużycie odzieży i obuwia roboczego w terminie wcześniejszym niż ustalone okresy ich użytkowania nie zwalnia pracodawcy z obowiązku zapewnienia pracownikowi innej niezużytej partii. Dotyczy to również przypadków, gdy omawiane sorty ulegną zniszczeniu z winy pracownika.

W tym kontekście rozważenia wymaga jednak kwestia odpowiedzialności pracownika za spowodowaną w ten sposób szkodę.

Dostarczone przez pracodawcę odzież i obuwie robocze stanowią jego własność. Pracownik jest tylko ich użytkownikiem. Jeżeli zostały one powierzone pracownikowi z obowiązkiem zwrotu lub wyliczenia się wówczas pracownik odpowiada za szkodę powstałą w tak powierzonym mieniu na podstawie art. 124 § 1 pkt 2 kodeksu pracy (por. wyrok Sądu Najwyższego z 12.06.1980 r., IV PR 223/80, OSNCP 1981/1/14).

Dostarczona przez pracodawcę odzież lub obuwie robocze staje się mieniem powierzonym w momencie, gdy dojdzie do ich przekazania pracownikowi z obowiązkiem zwrotu lub wyliczenia się. Dowodem wskazującym na to, że do takiego powierzenia doszło jest potwierdzenie odbioru poświadczone własnoręcznym podpisem pracownika (por. wyrok Sądu Najwyższego z 25.09.1985 r., IV PR 200/85, OSNCP 1986/5/84).

Odpowiedzialność pracownika za mienie powierzenie z obowiązkiem zwrotu lub do wyliczenia się została ukształtowana w sposób odmienny od ogólnych zasad odpowiedzialności za mienie pracodawcy (art. 114 i nast. kodeksu pracy). Podstawą tej odpowiedzialności jest faktyczne powierzenie mienia. Pracodawca nie musi udowadniać pracownikowi winy, jak w przypadku odpowiedzialności materialnej na zasadach ogólnych, a jedynie fakt wyrządzenia szkody.

Za mienie powierzone z obowiązkiem zwrotu lub do wyliczenia się pracownik odpowiada do pełnej wysokości szkody wyrządzonej w tym mieniu, bez możliwości ograniczenia do 3-krotności wynagrodzenia za pracę.  Od odpowiedzialności tej pracownik może się jednak uwolnić przez wykazanie, że szkoda powstała na skutek przyczyn od niego niezależnych.

Na pracowniku, któremu powierzono w tym trybie odzież lub obuwie robocze ciąży obowiązek ich zwrotu albo rozliczenia się z pracodawcą, w szczególności w sytuacji, gdy przed upływem okresu używalności dojdzie do rozwiązania stosunku pracy.

Obowiązek rozliczenia może jednak dotyczyć również przypadków, gdy w trakcie trwającego stosunku pracy pracownik zniszczył powierzoną sobie odzież lub obuwie ochronne narażając w ten sposób pracodawcę na szkodę przejawiającą się w konieczności dostarczenia mu nowego sortu. Pracownik zdający uszkodzone obuwie lub odzież roboczą przed okresem ich używalności może być zobligowany do pokrycia wynikającej z tego tytułu szkody na zasadach ogólnych. Dotyczy to jednak sytuacji, gdy szkoda została przez niego wyrządzona w sposób nieumyślny. W przeciwnym razie będzie on obowiązany do pokrycia szkody w pełnej wysokości. Przeprowadzone w tych warunkach rozliczenie powinno uwzględniać stopień zużycia.

Piotr Wąż - autor jest doktorem nauk prawnych specjalizującym się w problematyce prawa pracy, prawa spółek i prawa koncernowego

Źródło: Piotr Wąż - opracowanie eksperta projektu
Facebook Twitter Wykop


Dozwolone tagi html w treści: <strong> <em>


(otrzymasz powiadomienie o odpowiedzi, email nie będzie publikowany)